آنگاه که بی پناه مرا از دنیای کوچکم جدا کردند،تو کجا بودی؟فکر می کردم مرا از تو می گیرند و تورا از 

 من...تنها پناهم گریه هایی بود که جدایی از تو را فریاد میزد....می خواهم از دلم برایت بگویم.از دلی که

سال ها در طلب یارش است و احساس می کند با یافتن هر نشانی از یار،گم تر می شود و از او بیشتر

فاصله می گیرد ......می خواهم بگویم که یک قطره از دریای کبریاییِ وجودت سردرگم شده است و تا

لحظه ای که به دریا نرسد آرام و قرار ندارد....هر نور کوچکی که یافتم،پنداشتم به اجاقی گرم رسیده

 ام.این اجاق ها با اینکه دستم را می سوزاندند اما گرمم نمی کردند....ردپا ها را دنبال می کنم تا به

سرچشمه گرما برسم.ردپاهایت را محو نکن.بگذار بمانند تا مرا به تو برسانند.راضی به یخ زدنم نباش....اگر

روزی خورشید امید تو هم طلوع نکند بی شک واهمه ای غریب که ناشی از گم کردن توست وجودم را

دربر می گیرد.و در این گیرو داد تاریکی نمیدانم به کدامین سوی روی آورم تا نشانی از تو یابم.نمیدانم به

 کدامین قبله تمنایت کنم.نمیدانم با سرمای این دنیا که تا امروز با گرمای خورشید امید وصال توگرم می

 کردم،چه کنم؟....بگذار صادقانه بگویم،خواب خورشید بهانه ای بود برای دل تنگم.سالهاست که خورشیدم

 خوابیده.مرگ خورشید را دیگر باور کرده ام.دیریست که دنیایم قندیل بسته است....(یکی دیگه از دلنوشته های محیا)